Versoepeling van de coronamaatregelen in de R.K.Kerk vanaf 5 juni. Klik hier voor meer informatie

Uitgelicht

Van de pastores

Sacramentsdag

Na het hoogfeest van Pinksteren kent de kerk nog twee opvolgende zondagen die voor het dieper verstaan van het geloof gevierd worden. Drievuldigheidszondag:

God als Vader, Zoon en Heilige Geest en Sacramentsdag.

De kerk telt zeven sacramenten die terug te voeren zijn op het geloof en handelen van Jezus. Daarbij springt er één uit: de Eucharistie.

De lezingen van a.s. Zondag, Sacramentsdag zoomen dan ook in op de laatste keer dat Jezus met zijn leerlingen aan tafel zat en ze daar brood en wijn met elkaar deelden.

Een maaltijd die door zijn naderende dood een geheel andere betekenis kreeg. “Dit is mijn Lichaam en dit is mijn Bloed” want Hij schonk zich weg aan het kruis en gaf zich terug aan Zijn Vader om ons te redden van al wat wij verkeerd doen, onze zonden.
Tegen zijn leerlingen zei Hij op het eind: “Blijft dit doen om mij te gedenken”, en dat doen we als we bij elkaar komen in de Eucharistie. Zo blijft Jezus Christus het meest zichtbaar en reëel onder ons aanwezig en stellen wij ons telkens open voor zijn H. Geest om ons te bezielen.

Soms is het ontvangen van de communie een gewoontegebaar geworden zonder dat we daar veel bij nadenken. Ik hoop dat er toch een moment mag zijn dat we in dankbaarheid de Heer ontvangen.

Diaken Egbert Bornhijm

Zondag van de Allerheiligste Drieeenheid

Na het hoogfeest van Pinksteren viert de Kerk elk jaar het grootste Geheim, namelijk dat de enige ware God Zichzelf als Drievuldig openbaar heeft. In het mysterie van de Ene en Drievuldige God geloven wij dat van alle eeuwigheid en vóór de stoffelijke schepping en buiten de tijd, de Ene God, Zichzelf uitdrukte in een volmaakt Woord, alles bevattend wat Hij zelf is.  Het Woord dat God sprak, was en is een volmaakte zelfexpressie, dus volmaakt bezittend wat Hij die spreekt, is: het Zijn, Alwetendheid, Almacht, Waarheid, Schoonheid en ook Persoonschap. Dus van alle eeuwigheid is er God die sprak en het Woord dat was gesproken, de God die Voortbrengt en de God die is Voortgebracht, ware God uit de ware God, Verwekker en Verwekte, Vader en Zoon. Er was nooit een tijd dat het anders was.
Deze Personen, verenigd en verbonden door de zelfgave van onderlinge liefde, de Heilige Geest, aanschouwen en beschouwen elkaar eeuwig. Deze zelfgave, de Gift bij uitstek gegeven en volmaakt ontvangen kan niets anders zijn volmaakt en dus alles  bevattend wat elk van de Personen bezit: het Zijn, Alwetendheid, Almacht, Waarheid, Schoonheid  en ook Persoonschap. Daarom bestaan van alle eeuwigheid drie onderscheiden Goddelijke Personen, één ondeelbare goddelijke natuur bezittend, Vader, Zoon en de volmaakte zelfgave van liefde onderling, de Heilige Geest. Een bekende anekdote van de kerkvader sint Augustinus vertelt dat hij peinzend langs het strand van de zee liep. Hij was bezig met zijn boek over de Drie-eenheid.
Het doorgronden van die Geheim is moeilijk. Hoe leg je nu uit dat God de Vader, God de Zoon en de Heilige Geest niet drie goden zijn, maar Eén God, de Ene? Ineens ziet Augustinus een kindje dat ijverig met een schelp het water van de zee in een kuiltje giet. Nieuwsgierig vraagt Augustinus wat het aan het doen is. Het kind antwoordt dat het de zee in de kuil wil gieten. Natuurlijk merkt Augustinus op dat dit niet kan, dat is onbegonnen werk.
Het kind dat vaak wordt afgebeeld als een engel zegt dan:
“Zo is het ook voor de mensen onbegonnen werk het geheim van de Heilige Drie-eenheid te willen doorgronden” .
Wij geloven het omdat God zelf het zo door Zijn Eniggeboren Zoon onze Heiland openbaarde en we weten dat God Waarheid is en nooit liegt. Daarom bidden we met de hele Kerk: Eer aan de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Zoals het was in het begin en nu en altijd, en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Pastoor Ceriani

Pinksteren

Pinksteren

Wind kun je wel voelen, maar niet pakken. Maar de wind is er wel. Dat merk je als het hard waait en er hebt de wind tegen. Dan moet je hard trappen om vooruit te komen. Maar als je de wind in de rug hebt, dan gaat het vanzelf. Zo iets zou je ook van de geest kunnen zeggen. De geest zie je niet, maar je kunt hem a.h.w. wel voelen als een zetje in de rug, een steuntje in de rug.
Met Pinksteren herden­ken wij dat de leerlingen van Jezus de wind in de rug krijgen. Een duwtje in de goede richting. Daardoor krijgen ze de moed om verder te gaan.. Hij is voor hen een steun in de rug. Zo worden zij op hun beurt een houvast voor andere mensen.
De Geest van God is er nog steeds. Ook in onze tijd kun je iets bemerken van het waaien van de Geest die mensen helpt en bezielt om het goede te doen. Hoeveel mensen zijn er niet, die elkaar opbeuren, moed inspreken, elkaar bezoeken en aandacht geven. Hoeveel mensen zijn er niet die de een of andere werkgroep b.v. in de parochie werken voor anderen? Het is allemaal het werk van Gods geest, die ons bijeenbrengt, die ons tot kerk maakt.

In de week voor Pinksteren staat één groep mensen centraal, die geïnspireerd door hun geloof, zich overal ter wereld inzetten voor anderen. Eén bepaalde groep van geest-mensen, begeesterde mensen: de Nederlandse missionarissen. Mannen en vrouwen! Het zijn er nog steeds honderden, die uitgezwermd over de hele wereld, in gezondheidszorg, onderwijs of gemeenschapsopbouw laten zien, hoe de geest van God mensen samenbrengt. Zij verrichten hun missie, hun zending, ook een stukje namens ons, en ook een stukje met onze hulp.
Daarom is de week voor Pinksteren de week van de Nederlandse Missionaris, een week, die wordt afgesloten op het Pinksterfeest. Natuurlijk ook met een collecte om hun  werk te kunnen blijven ondersteunen. Van harte bij u aanbevolen.

Pastor Kees Waas

5e zondag van Pasen

Ik ben de wijnstok

Het beeld van de wijnstok en de ranken is geen beeld uit onze ervaringswereld maar we voelen best waar het om gaat: verbondenheid. En we weten allemaal, dat je verbonden voelen met anderen belangrijk is om te kunnen leven, zinvol en gelukkig te kunnen leven. Het kan bijvoorbeeld gaan om familiebanden, vriendschapsbanden, banden van werk, verenigingen, sportclubs. Bij deze laatste spreekt men vaak van teamgeest, die term zegt ons wellicht nog veel meer dan verbondenheid. Verbondenheid zou je passief op kunnen vatten, banden die er nu eenmaal zijn, maar teamgeest suggereert een actieve betrokkenheid. Teamgeest vraagt dat je niet voor jezelf speelt maar voor het team, voor de groep. Teamgeest kan vragen dat je je inzet en soms opoffert voor een gezamenlijk doel. Bij een voetbalwedstrijd gaat het er niet om hoeveel doelpunten een individuele speler maakt maar of het team de wedstrijd wint. Bij wielrennen heb je knechten die al hun krachten geven, niet om zelf te winnen, maar om de eerste man van het team te ondersteunen. Die teamgeest zou ook in het gewone leven moeten bestaan, overal waar mensen met elkaar leven en werken. Die teamgeest vraagt dat je niet voor je eigen belangen alleen leeft maar ook steeds aandacht hebt voor het welzijn van alle anderen in de groep, in de gemeenschap. Die teamgeest zou ervoor moeten zorgen dat niemand buitenspel komt te staan, dat er geen buitenbeentjes zijn die buiten de groep vallen en erbuiten gehouden worden. Die teamgeest vraagt dat persoonlijke sympathieën of antipathieën opzij gezet kunnen worden om als groep, als gemeenschap te kunnen functioneren. Jezus heeft het woord teamgeest nooit gebruikt, dat bestond in die tijd ook nog niet, maar het is wel het wezen van heel zijn boodschap. Het wordt verwoord in termen als liefde, je dienstbaar maken, je ondergeschikt maken aan de ander. Het zit ook in het beeld van de wijnstok en de ranken.

Pastor Kees Waas

4e zondag

Volgeling zijn.

De vierde zondag van Pasen staat in het teken van de goede herder.

Wie is hij en wat doet hij voor zijn schapen?
Wie ooit in Drenthe op vakantie geweest is misschien wel eens een kudde tegengekomen met een schaapsherder en hond. Uiterlijke zie je niet direct of dit een goede is of niet. En als de schapen niet heel mager er uit zien kun je er eigenlijk niets over zeggen. Het draait dus om het innerlijk of iemand goed is of niet en echt zorg heeft voor de dieren die hem of haar zijn toevertrouwd.
En dit is nog maar een beeld. Want als Jezus zegt dat hij de goede Herder is dan zijn wij de schapen en hoedt Hij over ons. En Hij geeft zich innerlijk. Hij heeft hart voor ons en Hij laat ons niet in de steek als we ons bedreigd of angstig voelen. Ja dat is de Goede Herder, Hij kent ons van binnen en wij vertrouwen Hem op zijn woord en op zijn daden van liefde.

In deze dagen hebben we iemand nodig die we kunnen vertrouwen omdat we in een verwarrende tijd leven en we soms onzekere gevoelens hebben over de dag van morgen. Jezus heeft laten zien dat Hij God, zijn Vader vertrouwde en de Vader Hem, ja zelf over de grenzen van de dood. Laat ons de Goede Herder volgen, een betere is er niet.

Diaken Egbert Bornhijm

6e zondag 40-dagentijd

25 maart; Hoogfeest Maria Boodschap

Toen de volheid van de tijd gekomen was heeft God zijn Zoon gezonden, geboren uit een Vrouw, geboren onder de Wet, opdat Hij hen die onder de Wet stonden, zou bevrijden en opdat wij de rang van zonen zouden verkrijgen; zo staat in de brief van sint Paulus (Gal 4,4-5). Maria, de reine Maagd van de Heer.
Haar boodschap is de vrouwelijke bereidheid voor de wonderbare Ontvangenis van het Goddelijk Kind. “De engel Gabriël werd door God naar een stad in Galilea gezonden met name Nazareth tot een Maagd. Zij was verloofd met een man die Jozef heette uit het Huis van David, en de naam van de Maagd was Maria.
De engel trad bij haar binnen en sprak: “Wees gegroet, Genadevolle..!”
Een van de beslissende uren van de wereldgeschiedenis want hier en op deze plaats is waarachtig in de volste zin van het woord Gods aanwezigheid onder de mensen begonnen.
Bedenken wij echter ook: dit beslissende uur van de wereldgeschiedenis was tegelijkertijd een van haar stilste uren. Een vergeten uur, dat in geen enkele krant stond en waarvan geen enkel geïllustreerd blad melding maakte of zou hebben gemaakt wanneer iets dergelijks er toen reeds was. Wat ons hier gezegd wordt is dus allereerst een geheim van de stilte. Het waarachtige grote groeit ongemerkt, en stilte op de juiste tijd is vruchtbaarder dan ononderbroken werken, wat maar al te gemakkelijk tot geestloze leegloop kan worden.
Wij allen zijn immers in deze tijd van onzichtbare vijanden en bestendige nieuwsberichten bezeten door een merkwaardige onrust, die in elk moment van stilte tijdverlies, in elk moment van rust een nalatigheid bespeurt.
Iedere gram tijd wordt gemeten en gewogen, en wij vergeten daardoor het eigenlijke geheim van de tijd, het geheim van de groei en het werk: de stilte. Alles verwachten en verhopen wij van ons werk, dat wij met allerlei oefeningen en activiteiten ons onttrekken aan het eigenlijke geheim van de innerlijke groei voor God.
En toch komt het in de geestelijke wereld van ons hart minstens evenveel aan op het ontvangen als op het doen.
En Maria zei: „Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar Uw Woord.” En de engel ging van haar heen.

Pastoor Federico Ceriani