Jozef ziet Abraham!

jozef ziet abrahamSleeuwijk, zondag 24 augustus, acht uur, de eerste vrijwilligers zijn begonnen met de laatste voorbereidingen van het feestje. Het regent, het is koud en het waait flink, dus geen feesttent op de schapenweide maar de brunch in gebouw “De Zolder”, daar kunnen tenslotte ook heel veel makke schapen in.

Het is negen uur, de kerk begint al vol te lopen, een mooie, traditioneel geklede (en met een van Biesboschhout gemaakte staf voorziene) Abraham verwelkomt alle bezoekers, het vandaag wel erg grote koor maakt de stemmen los, begroetingen van oude bekenden. Kosters, lectrice en pastor bereiden zich voor, er worden weer heel wat kaarsjes opgestoken.

Het is half tien, in De Zolder wordt een feestelijke brunch voorbereid, in de goed gevulde kerk (gelukkig waren er extra boekjes) klinkt het openingslied en daalt de rust neer voor een inspirerende viering. Wat passen de lezingen goed bij 50 jaar het gebouw van de kerk “Jozef Werkman”, wat een mooie preek heeft Marc Bollerman, wat kan hij onze gevoelens toch goed omschrijven, wat zingt ‘het volk’ toch weer mee uit volle borst, maar ook wat kan dit koor een emotie in liederen leggen, en zo boven alles, iedereen en boven zichzelf uitstijgen, wat een stilte kan er zijn bij de voorbeden, zeker als het gaat om herinneringen aan mensen uit ons midden, wat een rillingen en zelfs soms zelfs een traantje bij het zingen van ‘ons’ Onze Vader…..

Het is half elf, we zijn allemaal nog even stil na deze mooie viering, maar dan snel naar de koffie.
De Zolder stroomt vol, niemand gaat naar huis. Ruim 70 zitplaatsen, maar lang niet genoeg. Gesprekken barsten los, er is bijna niet door te komen met koffie of overheen te komen voor een woordje. De bel brengt redding en stilte. Geen lange speeches, niemand apart in het zonnetje gezet, iedereen is hier vrijwilliger, iedereen is even belangrijk, iedereen lijkt familie van elkaar.
Toch een toost. Op 50 jaar het gebouw, maar nog meer op bijna even lang ‘Kerk in Sleeuwijk’ op onze eigen manier : open voor iedereen en naar iedereen, voor elkaar en met elkaar, in goede en slechte tijden, God dankend dat wij hem op deze manier mogen eren en mogen proberen onze talenten in te zetten voor elkaar en voor een betere wereld.

Het is elf uur. De brunch wordt tafel na tafel eer aangedaan, ondanks dat er veel meer mensen zijn dan inschrijvingen is er net als in de bijbelse gelijkenis meer dan genoeg voor iedereen, en blijft er over voor hen die later binnenvielen…. (fijn dat pater Dirven en pastor Van Laer na hun diensten alsnog aanschoven)

Het is begin van de middag. Alles is opgeruimd, afgewassen, opgehaald, opgeborgen, aangeveegd. De Abraham pop ligt weer in een auto, die komt nog wel eens te pas.
De laatste vrijwilligers sluiten de kerk. De kaarsjes zijn opgebrand, het zonnetje is toch nog doorgebroken en schijnt door de glas-in-lood ramen,  alleen het godslampje brandt nog. Maar de sfeer, de blijheid, het ‘samen’, de herinneringen, de dankbaarheid en het geloof barsten bijna uit het gebouw.

Jozef zag Abraham, en wij zagen dat het goed was.